Sunday, August 23, 2015

Shadows and Dust

What is happiness, I wonder? How is it measured?
Is it by the count of smiles we show, or those we are shown? What of those infamous smiles of plastic, pinned to the face by need? What of the pain they hide?

What is freedom? Why do humans cherish it so?
Is freedom required to achieve happiness? Can one not be happy in bondage?

Why do we need bonds? If they are meant to bring us happiness, why do they tie us down with weights heavier than the world itself?

Questions abound, these and others.. The answers are right there, yet right out of grasp. I see them glistening in the light, teasing with the promise of their knowledge.. and yet I grope for them, blind as a bat. Perhaps they are not meant to be found.. never fully grasped. Like wisps of smoke, they dissolve into the darkness again, until a question kindles the fire again.

Words are not my trade. They are my inheritance, yet I cannot use them. Like old tools, they lie rusting in the shed, worn and dusty from disuse. Spit and polish can’t bring their gloss back anymore. I try to grind them on a whetstone, so I may use them once again.. but only the rough and unpleasant ones make it through. These are hardened by time, not weakened. The rest fall apart like the crumbling vestiges of a long forgotten tongue. I can only sprinkle them sparingly on the stream of uncouthness that flows from the fountain of the mind.

Nevertheless, I do not despair. Not yet. I find solace in the fact that though diminished, the words are still there. They exist. They survive. They cling to the light like shards of a broken jewel, glowing in the dying light of the day. One day, perhaps tomorrow, they will find nourishment and bloom again, fresh for the picking.

On that day, the fountain will gush sweetness again. This will be my legacy.

Saturday, August 15, 2015

Speaking in Riddles

Does speaking in riddles come naturally to a person once he reaches a certain age, I wonder? How about the habit of waxing philosophical and spouting rhetoric whenever he is speaking?

Living among humans for extended periods of time can probably have that effect on some people. I say “humans” because even though you are aware that you are part of the species, you cannot shake off the feeling that they are somehow alien to you. Living inside one of these human shells for decades does not give us any better understanding of what we are, what we do and why we do it. We remain a mystery to ourselves. It is perhaps when we notice this mysterious nature of our own selves that we start questioning everything else around us. If I don’t understand myself, how can I say I have understood something that is not me? But how can I possibly understand my complex self, when I do not understand the simple things around me? This is what drives people to question themselves and the world, everything from the tiny atom to the universe on the whole. Some people ask: why bother? Why not? I cannot think of any better way to use my time than in wondering why things are a certain way. It is a most fascinating process if you try doing it, and I am addicted to it. Life only seems like a series of distractions to draw my attention away from this constant questioning, and this thirst for knowledge. It has been some time since I have even had the luxury to spend time thinking about things that do and do not matter. It feels good to have the company of my own thoughts again.

A character in a movie I was watching this morning asked another who gave the a quaint tidbit of information about something nobody would even give a second thought to: “Why do you even know that?”. I don’t know what the character in the movie said, but if someone were to ask me the same question, my answer is simple.. because I want to know. Not because I find it particularly useful or that it would help me in any way right now.. but who knows when I might find it useful? Even if I don’t, the mere knowledge of knowledge is something I find comforting.

If you look at the trend of my internet searches over the last 6 months, you will find that there are some patterns. That is to be expected, as I do have a few things that interest me more than others. But those keywords that do not fall under any regular pattern are so diverse and unrelated, that sometimes I myself wonder what drove me to look for them. There are too many to count, and to remember. Would I be able to retain all that knowledge? Of course not. It is my father who is called a walking Encyclopedia, not me. I have a terrible memory, and might even forget something I read about this morning. But then, I may not. Not if it made a strong impression on me.

So, confronted with so many questions every day, and so many new things to question.. what can I do, but wonder? Who can blame me if I speak in riddles, for someone else to answer for me?

Thursday, July 09, 2015

Kahlil Gibran's The Prophet

The ProphetThe Prophet by Kahlil Gibran
My rating: 4 of 5 stars

After years of procrastination, I was finally able to complete reading this masterpiece.. and realized what I had been missing all this while. The Prophet conveys in beautifully written prose the meaning of life and everything within.

It had everything that I had expected of the story, if you can call it a story: generous doses of philosophy, teachings of moral values and ethics, and sprinklings of faith and religion. I was hooked by the opening chapters, where the Prophet speaks of love and marriage, for what he said was something very close to what I had in my own heart.

I will certainly come back to this book many times in the future, to find solace in the poetic language, the deep thought and profound knowledge that it conveys.

View all my reviews

Sunday, March 22, 2015

ఉగాది పచ్చడి

రాతమని ఉందిగాని రాసేందుకు మంచి ఆలోచనలు రాకపాయె. ఏదో ఒకటి రాతమంటే ఓపికా తీరికా లేకపాయె.

చిన్నప్పుడు నాన్న ఎన్ని సార్లు చెప్పినడో రాత అలవాటు చేసుకోరా అని. రాయడం అందరికి చాతకాదు.. వచ్చిన వాడు రాయకపోతే లాభమేముంది అని. అప్పుడు చిన్న వాణ్ని కద… నాన్న చెప్పిన మాట అర్థం కాలేదు. అర్థమైనా, ధ్యాస వేరే వైపు మళ్ళింది.. ఆఁ, నాన్న ఎప్పటికి అట్లనే అంటుంటడులే అని నా పనికిరాని పనులు నేను చేస్తునే ఉండిన.

ఇంతట్లో చదువైపోయి ఉద్యోగం ఒచ్చింది. నాకు గనుక ఉద్యోగమొచ్చింది కదా అని రాత్రి పగలు తెల్వకుండ పనిలో పడి కొట్టుమిట్టాడి మొత్తానికి చేసే పనిలోనే ఏదో ఒకటి సాధిద్దమనుకున్న. కొన్ని రోజులకు ఆ పనే జీవితమైంది. అది తప్ప వేరే ప్రపంచమే తెల్వకుండైంది. అట్లని కొండలు పడగొడ్తున్నమా అంటే అదేం లేదు అని అర్థమైంది. ఆ విషయం అర్థమైనా, చేసిందే గొప్ప పని అని అనుకోని, ఇంత కంటే మన వల్ల కాదని సర్దుకోవడం మొదలు పెట్టిన. అక్కడికి సంతృప్తి పడి ఊరుకున్న. ఇంకా నాన్న “ఇప్పటికన్న ఏదో ఒక పనికొచ్చే పని మొదలు పెట్టు రా” అని చెప్తునే ఉన్నడు. నాకు రాయరాదు, అసలు తీరిక లేదు, ఉద్యోగం చేసి ఇంటికొచ్చే వరకే అలిసిపోతున్న అని ఏవో సాకులు చెప్పి మళ్ళ ఊరుకున్న.

రోజులు ఏమి చేయకుండనే గడిచినయి.. తెల్వకుండనే నెత్తిన ఎంటికలు కూడ నెరిసినయి. ఇప్పటికన్నా మా వాడు అర్థం చేసుకుంటడేమో అని నాన్న పట్టు వదలని విక్రమార్కుడి లాగ నా వెంట పడ్డడు. ఉద్యోగం చేయడం మొదలు పెట్టి శాన్నాళ్ళు అయ్యింది కద... పనిలో బాధ్యతలు పెరిగినయి, అస్సలు వీలు లేదు అని అప్పటికి కూడా ఏం చేయలేదు.

కొన్ని రోజులకు ఆ ఉద్యోగం మీదగూడ ప్రేమ లేకుండయ్యింది కానీ దాన్ని వదిలేతమనుకుంటే ధైర్యం చాలలేదు. ప్రతి రోజు మెదడు ఉపయోగించే అవసరం లేకుండ ఒకటే పని చేసి చేసి ఆ మెదడు మోద్దుబారినట్టు అయ్యింది. ఇక్కడ కాక ఇంకొక చోట పని చేయగల్తానో లేదు అని నా మీద నాకే అనుమానం వచ్చే వరకు ఉన్న ధైర్యం కూడ ఎగిరిపోయింది. ఎం చేయాలో తోచలేదు.. ఏం చేయగల్తానో అర్థం కాలేదు. ఇట్ల ఆలోచించుకుంటు చాలా రోజులు నా మీద నాకే విసుగొచ్చింది. మెల్లె మెల్లెగ తెలివొచ్చింది. ఆ తెలివితోబాటు నేను ఎంత తెలివితక్కువ వాణ్ణో తెలిసొచ్చింది. ఇన్ని రోజులు అసలు పనికోచ్చే పని ఒక్కటన్న చేసిన్నా అని ఆలోచించి చూస్తే ఎమీ తోచలేదు.

ఇన్నేండ్లు అయినా, నాన్నకు నా మీద నమ్మకం మాత్రం పోలేదు. ఎప్పటికన్నా ఏదో ఒకటి చేసి తీరుత అని గట్టిగ నమ్ముతునే ఉన్నడు. కొడుకును మంచి దారి లో పెట్టి, మంచి పనులు చేయాలని ప్రోత్సహించడం, ఆ మాటలు వాడు ఎప్పటికో ఒకప్పటికి వింటడని నమ్మడం ఆయన బాధ్యత మరి. అట్లనే ఆ నమ్మకాన్ని నిలబెట్టడం, నాన్న చూపిన మార్గం లో నడవడం నా బాధ్యత కదా అని ఇప్పటికి తోచింది. ముప్ఫై ఏండ్లు వచ్చిన తరువాత ఇప్పుడు కొంచం బుద్ధి ఒచ్చింది. ఇప్పటికి కూడా ఎంతొచ్చిందో నాకే తెలువదు. తెలివొచ్చిందని అనుకోవడం కూడ తెలివితక్కువతనమే.. మనిషికి తెలివొచ్చినా కొద్దికి తన తెలివితక్కువతనం తెలిసి రావాలె. మనకెమీ తెలువదని అర్థం చేసుకోవడమే జ్ఞానమేమో!

ఈ జ్ఞానం సంపాదించేందుకు ఏడు సముద్రాలు దాటి వేరే ప్రపంచానికి రావాల్సి ఉంటుందా? ఇంట్లో ఉన్నప్పుడే ఈ విషయం అర్థం కాదా? ఆలోచిస్తే అంతే అనిపిస్తుంది. ఇంట్లో ఉన్నన్ని రోజులు ఇంట్లో వాళ్ళ విలువ, సొంత విలువ అర్థం కాదేమో.. దానికి ప్రపంచం అలలలో పడి ఈత కొట్టాల్సిందేనేమో!

ఉగాదికి ఇంట్లో అమ్మ పచ్చడి చేసింటుంది. తినేందుకు నేనక్కడ లేకపోతి. పచ్చడిలో పచ్చి మామిడికాయ దబ్బలు ఏసింటుంది.. దాని రుచి కూడ నేను మరిచిపోతి. అయిన వాండ్లకు దూరంగ, దెగ్గర ఉన్న వాండ్లతో మౌనంగ.. ఇట్ల ఎన్నాళ్ళు ఉంటమా అని అనిపిస్తుంది కానీ.. జీవితంలో ఈ అనుభవం కూడ అవసరమే. ఈ అనుభవమే మ అందరికంటే భిన్నంగ ఆలోచించే శక్తిని ఇస్తుంది… అట్లనే, అందరిని అర్థం చేసుకునే శక్తిని కూడా ఇస్తుంది. ఇది నా అభిప్రాయం!

మొత్తానికి మొదలు పెట్టిన ఒక కథ. ప్రస్తుతానికిది నా కథనే. రాను రాను దీంట్లో ఏమి మార్పులొస్తయో ఆగి చూద్దం!

Wednesday, March 18, 2015

Changes, choices

Well, its been a while, hasn’t it?

Things have happened in life at such a pace that if I try recounting everything of significance that happened between now and the last blog post, I would end up writing a book, and not a blog. Maybe it is time I wrote a book now. Why, you ask? The answer is forthcoming.
Without delving into the details, let me highlight a few of the details of what happened to me in the recent past, starting from the latest:
  • I turned thirty. Yes people, please welcome me to the club, tell me how boring life is going to be from now, and so on and so forth. This is all that everyone even a few months older than me have said and done in the last one week. So instead of thinking of how dull the future is going to be, I have decided to reflect on how interesting the past has been.. which brings us to the book. I think its time someone documented the happenings (and lack thereof) in the boring life that is mine, and who better to do so than myself?
  • I find it very amusing and intriguing that eight years after starting to work, I never had a previous employer till very recently. For better or for worse, now I do.
  • I have attained enlightenment. Don’t ask me how or what it feels like, its not something common mortals can comprehend. In other words, I myself have no clue.
  • I re-watched all 295 episodes of DragonBall Z. Yes, this is a significant life achievement, no matter what your opinion on the matter is.
  • I went into and back out of good shape. After a year and a half of regular exercise and healthy eating, I lapsed into being a lazy slob for a few months.. and all that was done previously was undone. This makes me sad.
  • Jumping back two years in time: I got married. Were you expecting any elaboration here? I am sorry to disappoint you, but there is such a thing as privacy, and I would like some if it. ;)
And just like that, five years of a person’s life can be summarized in five paragraphs. More can be said, but I think it's better not to let the creative juices flow in excessive abundance. Let’s leave the rest for another day, which hopefully, isn’t very far.